بسم اللّه الرّحمن الرّحیم
همیشه سلام! الآن که برایت می نویسم، لحظهها لحظههای غروب است، خورشید قوس نزولش را پیموده کمسو و تاریک میشود و شب را با اهلش تنها می گذارد و مرا با تو.
مانده بودم با تو از چه بگویم؟! در دلم این آیت دوست گذشت: «آی انسان! تو به سوی پروردگارت در تکاپویی، پس او را دیدار خواهینمود.1»
...! در این زمانهی شوم که در زمین غفلت میپراکنند، خبری مهمتر از این شنیدهای؟ خبر از دیداری که سرنوشت حتمی همه انسانهاست. خبر از دیدار با کسی که هم ارحمالرّاحمین است و هم احکمالحاکمین.
راستی، من و تو قرار است خدا را با کدام صفتش ملاقات کنیم؟
در این زمانهی خاکستری که دلها بیشتر از همیشه بوی سنگ میدهند و اهل آسمان باور را در زمین جیرهبندی کردهاند هنوز پیدا می شوند آدمهایی که نور ایمان در دلشان سوسو میزند و همین کفایت میکند از برای آن که به گوش جان بشنوند: «برای آنها که ایمان آوردهاند، آیا گاه آن نرسیده تا دلهایشان از یاد خدا و آنچه از حق نازل شده به فروتنی افتد؟2» و بشنوند: «ای کسانی که باور کردهاید! باور کنید...3»
...! تو از همان آدمهایی و دلت از همان دلها، گوش جانت هم همان صدا را میشنود؛ که اگر غیر از این بود، آن غم غریب که در سینه داری با شنیدن نغمه اذانی در دیده ات آب نمیشد و دلت از نام مسیح و مریم و فاطمه نمیلرزید.»
گوش می کنی؟ صدای اذان میآید.
الله اکبر، خدا بزرگتر است.
خدا بزرگتر است، از غمی که در سینهات سنگینی میکند، از بغضی که در تنهایی سراغت را میگیرد و در راه گلویت مینشیند، از سکوتی که لبهایت را میبندد. خدا بزرگتر است، از آبرویی که میرود، از حریمی که شکسته میشود، از دلی که به درد میآید. خدا بزرگتر است، از همه ترسها، ناامیدیها، حیرانیها، از همه غفلتها، بی خبریها، شادیها، لذّتها. خدا بزرگتر است، از هر چه به آن دل بستهایم، از هر چه به آن عادت کردهایم. خدا بزرگتر است، از تمام نافرمانیها و ناسپاسیها. خدا بزرگتر است، از هر چه سدّ راه تکاپوی انسان میشود. خدا بزرگتر است و مهربانتر و بخشایندهتر، از آن که توبهی بندگان کوچکی مثل ما را نپذیرد و دستمان را نگیرد. خدا بزرگتر است و هیچ چیز جز او پرستیدنی نیست.
...! در زندگی گهگاه نسیمهایی از جانب خدا روح را مینوازند، نسیمها نشانههای رحمت ویژه خدایند که هر کسی از آن بهره ندارد. نسیمها میوزند تا تو بدانی خدا تو را بسان دیگران نمیخواهد. نسیمها میوزند تا تو خود را در معرض آنها قرار دهی و از آنها روی نگردانی. نسیمها میوزند، یعنی که: «او با شماست، هر جا که باشید.4» یعنی که: «ای بندگان من که به خویش ستم کردهاید! از رحمت خدا ناامید نشوید، خدا همه ی گناهان را میبخشد، که او آمرزنده است و مهربان.5» یعنی که: «من نزدیکم، دعای دعا کننده را اجابت میکنم وقتی که مرا میخواند، پس باید دعوت مرا بپذیرند و مرا باور کنند، باشد که به سعادت رسند6.»
...
***** ***** *****
1-انشقاق : 6 2-حدید : 16 3-نساء : 136 4-حدید : 4 5-زمر : 53 6-بقرة : 186
